1
گروه معماری، واحدسمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران،
2
گروه معماری، واحد ورامین، دانشگاه آزاد اسلامی ، ورامین، ایران
3
گروه معماری، واحدسمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران
چکیده
روش های ساخت و مصالح نوین در تولید سرپناه مو قت موضوع تحقیقات بسیاری بوده است ولی به تطبیق الگوی ساخت سکونگاه های موقت با دیگر شرایط محیط و زمینه اطراف از قبیل جغرافیا ، فرهنگ مردم ، اقلیم و . . . کمتر توجه شده است در این پژوهش پس از آشنایی با مقوله اسکان موقت و زمینه گرایی ، با استفاده از روش پیمایش پرسش نامه ای از متخصصین و کارشناسان معماری شاغل در حوزه اسکان موقت سرپل ذهاب ، گزینه های مختلف زمینه گرایی برای افراد استفاده کننده در اسکان موقت لیست گردید ، سپس متناظر آن میزان اثرگذتری و باره بندی هریک از عوامل زمینه گرا (اقتصادی ، کالبدی ، جغرافیایی ، تاریخی ، اجتماعی) خواسته شد. سپس به روش های آماری داده های جمع آوری شده مورد تجزیه و تحلیل و بررسی قرار گرفت و در نهایت پس از رتبه بندی عوامل زمینه گرایانه، اصول و شاخص های پیشنهادی طراحی اسکان موقت بر مبنای عوامل زمینه گرا (در سه سطح : سایت، کالبد بیرونی و فضای داخلی اسکان موقت) نتیجه گیری و لیست گردید.
منصوری، محمدرضا، موهبتی، نیما، مرادی نسب، حسین و ملاصالحی، ودیهه. (1397). بررسی میزان بکارگیری اصول زمینه گرایی و پیشنهاد شاخصه های زمینه گرایانه در اسکان موقت زلزله سرپل ذهاب. شهر ایمن، 1(4)، 46–59.
MLA
منصوری، محمدرضا، موهبتی، نیما، مرادی نسب، حسین، و ملاصالحی، ودیهه. "بررسی میزان بکارگیری اصول زمینه گرایی و پیشنهاد شاخصه های زمینه گرایانه در اسکان موقت زلزله سرپل ذهاب"، شهر ایمن، 1، 4، 1397، 46–59.
HARVARD
منصوری، محمدرضا، موهبتی، نیما، مرادی نسب، حسین، و ملاصالحی، ودیهه. (1397). 'بررسی میزان بکارگیری اصول زمینه گرایی و پیشنهاد شاخصه های زمینه گرایانه در اسکان موقت زلزله سرپل ذهاب'، شهر ایمن، 1(4), pp. 46–59.
CHICAGO
منصوری، محمدرضا، موهبتی، نیما، مرادی نسب، حسین و ملاصالحی، ودیهه، "بررسی میزان بکارگیری اصول زمینه گرایی و پیشنهاد شاخصه های زمینه گرایانه در اسکان موقت زلزله سرپل ذهاب." شهر ایمن، 1 4 (1397): 46–59,
VANCOUVER
منصوری محمدرضا، موهبتی نیما، مرادی نسب حسین، ملاصالحی ودیهه. بررسی میزان بکارگیری اصول زمینه گرایی و پیشنهاد شاخصه های زمینه گرایانه در اسکان موقت زلزله سرپل ذهاب. شهر ایمن. 1397;1(4):46–59.